19 Ιουλίου 2017

Επιστημονική έρευνα

Αυτό το ποστ το είχα από το 2013. Αλλά ποτέ δεν το ολοκλήρωσα. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν μια έρευνα που λέει ότι το Survivor βοήθησε την σεξουαλική ζωή των τηλεθεατών. Την έκανε το Ανδρολογικό Ινστιτούτο και έτσι πήγα να τη διαβάσω. Αλλά οι αναφορές της είναι επιπέδου τρολ. Κάθε λίγο και λιγάκι διαβάζουμε επιστημονικές έρευνες από πανεπιστήμια που συνδέουν τον ύπνο με την ευτυχία, το ύψος και  με την προσωπική περιουσία, το χρώμα του αυτοκινήτου σου με την προσωπικότητα και ότι βλακεία μπορείς να φανταστείς. Είναι καλές για να τις διακωμωδούν στο Πρωινό Φρικάσε αλλά μέχρι εκεί. Η έννοια του ερευνητή ξεφτιλίστηκε κι αυτή.
Έτσι γίνομαι και γω ερευνητής. Είχα σκεφτεί να εκμαιεύσω από τους φίλους και γνωστούς τον αγαπημένο ήρωα κόμικ και πως αυτό συνδέεται με την προσωπικότητα του. Αλλά είχα πετύχει ένα βιντεάκι πριν μήνες που έκαναν κάτι αντίστοιχο και έτσι εγκατέλειψα την καριέρα μου στην έρευνα. Με καλύπτουν οι καθημερινές βλακείες.

ΥΓ Για να μη πάνε χαμένα, κάποια από τα στοιχεία που θυμάμαι ήταν τα εξής:
Β.: Γκαστόνε, Σκρουτζ
Τ.: Χιού, Λιούι, Ντιούι
Ν.: Φάντομ Ντακ (λόγω γκάτζετ)
Σ.: Ντόναλντ Ντακ

18 Ιουλίου 2017

Καλοκαιρινός ρατσισμός

Δε μπορώ και δε γίνεται να εξαντλήσω το θέμα του ρατσισμού σε ένα post λίγων λέξεων. Πάμε λοιπόν σε μια απλή προσέγγιση.
Ως μικρά παιδιά στο περιβάλλον του σχολείου βιώναμε τον ρατσισμό. Όχι τον φυλετικό (γιατί δεν είχαμε συμμαθητές από άλλες χώρες) αλλά για το αν ένα παιδί είναι χοντρό, με σπυριά, με μεγάλα αυτιά. Σίγουρα έπαιζε ρόλο ότι τότε δεν ήταν τόσο κακό να κοροϊδέψει ο ένας τον άλλον για κάτι τέτοιο ενώ σίγουρα σε αυτή τη νοητική ανωριμότητα είναι αναμενόμενες τέτοιες συμπεριφορές. Οτιδήποτε είναι πέρα από το μέσο όρο και το μέτρο/μέτριο μπορεί να στοχοποιηθεί.
Κατά βάση τέτοιες συμπεριφορές δικαιολογούνται λόγω ηλικίας. Όπως δικαιολογούμε αντίστοιχες συμπεριφορές στην ηλικία μας στη φάση του χιούμορ. Έτσι θέλω να πιστεύω ότι ισχύει για τις αναφορές που κάνω και ακούω από φίλους για όλους αυτούς τους Βαλκάνιους τουρίστες που κατακλύζουν τη Βόρεια Ελλάδα. Λέγε λέγε όμως, παγιώνεται ένα στερεότυπο τζαμπατζή, ενοχλητικού, απαίδευτου τουρίστα. Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά αλλά εμείς δε μπορούμε να αλλάξουμε τους δικούς μας (αγενείς, καταπατητές κλπ) θα αλλάξουμε τους ξένους;
Όταν ακούς απαξιωτικές απόψεις από αγνώστους και ανθρώπους που δεν έχει βαρύτητα η γνώμη τους για σένα, δεν τρέχει και τίποτα. Αλλά όταν αυτές είναι από κοντινούς σου και διαπιστώνεις ότι ξεφεύγουν σε πιο σοβαρά ζητήματα, τότε υπάρχει θέμα. Για την ώρα ακολουθώ την προσφιλή μου τακτική του χιούμορ και του τρολαρίσματος. Αλλά κάποια στιγμή ίσως τα πράγματα πρέπει να μπουν στη θέση τους. Όχι για να κάνω τον άλλον αν αποδεχθεί τις απόψεις μου αλλά να τις σέβεται και να ψαχτεί λίγο με τις δικές του.

16 Ιουνίου 2017

Ευ φαγωνίζεσθαι

Πριν κανά δυο μέρες ήταν η επέτειος για την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 87. Πέρασαν 30 χρόνια και η αίσθηση είναι ότι δεν άλλαξε κάτι στη ζωή μας. Όσο και να είμαστε αυτάρκεις, με σπίτι, αμάξι, οικογένεια ο καθένας, όταν φτάνει στα αθλήματα η αντίδραση είναι σχεδόν η ίδια. Παιδικότητα, αθωότητα, βλακεία; Πες το όπως θες.
Οι απαιτήσεις για τις ομάδες που υποστηρίζουμε είναι να κατακτούν τίτλους. Για να λειτουργήσουν χρειάζονται πολλά λεφτά. Και αυτοί που τους περισσεύουν και λειτουργούν με τον τρόπο του ελληνικού "αθλητισμού", δεν είναι άνθρωποι που πάνε με το σταυρό στο χέρι. Χωμένοι μες την παρανομία και τη λαμογιά. Σήμερα άκουσα για τον ιδιοκτήτη του μπασκετικού Άρη που τον ψάχνει η Interpol. Πριν καιρό είχαμε το Noor 1, το πλοίο με ναρκωτικά που το σχετίζανε με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ ο Μελισσανίδης δεν είναι από τους ανθρώπους που θα θελες για γείτονες. Ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ πριν χρόνια είχε καταγγελίες για πεσίματα στον πρώην προπονητή γιατί ζητούσε τα λεφτά του. Και αυτά είναι κορυφές του παγόβουνου.
Αφού αποδεχόμαστε αυτούς να ορίζουν τις ομάδες μας, τότε πάμε στην βλακεία. Γιατί το 87 ήμασταν παιδάκια αλλά όποιος ασχολείται σήμερα είναι ενσυνείδητα βλάκας.

1 Ιουνίου 2017

L ACTA

Σχεδόν όλοι στο άκουσμα της λέξης πανεπιστήμιο, σκέφτονται την επιστήμη, τη γνώση, τη διακίνηση ιδεών. Και καλά κάνουν. Αλλά όταν αυτό βρίσκει εφαρμογή τότε τα πράγματα αλλοιώνονται.
Ως φοιτητές καταλάβαμε τι γίνεται με τους καθηγητές. Η οικογενειοκρατία και η κλίκες τους δεν άφηναν περιθώρια σε κάτι άλλο. Κάθε παπαριά την εκδίδανε για να βγάλουν παραδάκι, είχαν στρατό από διδακτορικούς για τα θελήματα. Και σίγουρα πόσες άλλες μεγάλες μπάζες που δεν φαινόταν με την πρώτη.
Ο χώρος του ΑΠΘ προσφερόταν για συναυλίες και εκδηλώσεις. Αλλά και με πρόφαση το άσυλο το έγκλημα παραμόνευε. Τα τελευταία χρόνια έχουν βγει δεκάδες περιπτώσεις ενώ οι μικρές περνάνε στο έτσι. Ποιος περνάει το βράδυ από μέσα πλέον; Τελευταίο κρούσμα το πτώμα μιας τοξικομανούς μέσα στην πολυτεχνική.
Και μια τρίτη έκφανση (από τις πολλές) είναι οι πανεπιστημιακές επιχειρήσεις τύπου ACTA. Είχα την εμπειρία - ατυχία να συνεργαστώ μαζί τους. Ακόμα μου χρωστάνε λεφτά, ακόμα έννοιες όπως εκπαίδευση ενηλίκων-επαγγελματισμός τους είναι άγνωστες.

26 Μαΐου 2017

Κοιτάμε μπροστά

Είναι περιπτώσεις που το γεγονός ότι κοιτάμε μόνο μπροστά και το τι έπεται, είναι μάλλον αρνητικό. Γιατί δεν έχουμε πλήρη αντίληψη και δε δίνουμε την σωστή προσοχή στα προηγούμενα. Πολύ χαρακτηριστική περίπτωση η σχέση με τους γονείς. Θεωρούμε δεδομένο ότι υπάρχουν και κουραστικό που ασχολούνται μαζί μας. Όταν έρθει η ώρα και περάσουμε στη θέση τους, μας είναι απόλυτα φυσιολογικό και ξεχωριστό αυτό το γεγονός.
Ακόμα μία περίπτωση είναι το θέμα της ηλικίας. Ενώ πιστεύουμε ότι άνετα μπορούμε να κάνουμε παρέα και να είμαστε μαζί με άτομα 10 χρόνια μικρότερα μας, δυσκολευόμαστε να κάνουμε το ίδιο με 10 χρόνια μεγαλύτερους μας. Ακόμα και 3 χρόνια να είναι μεγαλύτερος ο άλλος σα να μας φαίνεται ότι ανήκει σε άλλη γενιά. Ίσως να μην ισχύουν ακριβώς και σε όλες τις περιπτώσεις αλλά η θεώρηση των πραγμάτων και η αρχή των πάντων γίνεται σύμφωνα με το πότε γεννηθήκαμε εμείς. Εγωκεντρικό μεν, πραγματικό δε.


10 Μαΐου 2017

Ομιλείτε ελληνικά

Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια που διαπίστωνα ότι κάποιες λέξεις τις χρησιμοποιούσα ελαφρώς διαφορετικά από την πραγματική τους σημασία. Κι αυτό γιατί με το που την πρωτοάκουγα, καταλάβαινα το νόημα της από τα συμφραζόμενα και δεν αναζητούσα τη σημασία της στο λεξικό.  Υποθέτω κάπως έτσι αλλοιώθηκε γενικά και η σημασία των λέξεων στο βάθος του χρόνου.
Από αυτό κύλησαν πολλά χρόνια και φτάνουμε στη σημερινή διαπίστωση ότι τα ελληνικά που ακούμε δεν βγάζουν νόημα. Συγκεκριμένα όταν ακούς κάποιον να πάει να εκφράσει μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση, αν προσέξεις θα διαπιστώσεις ότι δε βγάζει κάποιο νόημα. Και συνήθως ακυρώνει αυτό που λέει. Δεν το κάνει επειδή είναι πολιτικός και θέλει να μπερδέψει τον ακροατή, ούτε επειδή είναι δικηγόρος και μιλάει νομικίστικα. Είναι επειδή δεν έμαθε σωστά ελληνικά στο σχολείο και χρησιμοποιεί έτοιμες-προκάτ εκφράσεις που δεν στέκουν συντακτικά. Παρόλαυτα οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε τι λέει γιατί αναγνωρίζουμε τις εκφράσεις και με το που τις ακούμε αντιλαμβανόμαστε τι θέλει να πει. Όπως με την εικόνα του post ένα πράγμα.

19 Απριλίου 2017

Roadtrip στη Βουλγαρία

Λόγω εύκολης πρόσβασης και μικρής πολυπλοκότητας, το κανονίσαμε 3-4 μέρες πριν ξεκινήσουμε. Παρέα 4 ατόμων, φορτώσαμε στο αμάξι τα μπογαλάκια και φύγαμε.
Πρώτη στάση μετά τα σύνορα στο Μελένικο. Όμορφο, γραφικό χωριουδάκι μέσα στη φύση που σου δίνει μια πρόγευση τι είναι η Βουλγαρία. Αξίζει και για μια ημερήσια από τη Θεσσαλονίκη.
Σόφια η υποτιμημένη. Μεγάλες ανοιχτωσιές, πολύ πράσινο, ωραία κτίρια. Εδώ θα περιηγηθείς πολύ στις εκκλησίες τους και καθώς βρισκόμασταν εκεί Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή, ήταν ιδανική φάση. Όπως και στο Βελιγράδι δεν έχει πολλά μουσεία να επισκεφθείς (πλην του Ιστορίας) και έτσι γυμνάζεις τα ποδαράκια σου από το περπάτημα.
Φιλιππούπολη.  Μακάρι να ήταν πιο κοντά μας γιατί μιλάμε για μια από τις ομορφότερες πόλεις στη περιοχή. Τόσο η παλιά πόλη με τα πετρόστρωτα δρομάκια και τα πανέμορφα αρχοντικά όσο και η νεότερη με τον πεζόδρομο της και τις όμορφες επιλογές για καφέ. Ακόμα και το ποτάμι (ο Έβρος) κάτι δίνει.
Και μετά κατηφορίσαμε προς τη Ροδόπη. Εκεί δε σε κερδίζουν τόσο οι πόλεις και τα χωριά όσο η πυκνή ορεινή βλάστηση, τα ποτάμια και πως δένουν όλα αυτά. Στον πηγαιμό συναντάς απομεινάρια από φρούρια και ζωντανά μοναστήρια. Και από τη δική μας πλευρά, στα πομακοχώρια το τοπίο συνεχίζει ενώ προστίθεται και αυτή η αμηχανία για τα αλλιώτικα μέρη.

ΥΓ. Ελάχιστο κόστος σε σχέση με αντίστοιχες μέρες σε Ελλάδα τόσο για φαί, βενζίνη όσο για διαμονή.
ΤΓ 2. Καμιά σχέση η σεμνότητα των ανθρώπων, για παράδειγμα στην Ανάσταση.
ΥΓ 3. Δεν είναι ταξίδι ζωής αλλά αν δεν το κάνεις χάνεις πολλά.
ΥΓ 4. Ωραία φάση το roadtrip. Άντε την επόμενη φορά πιο μακριά και να μην οδηγεί μόνο ο γράφοντας...