26 Μαΐου 2017

Κοιτάμε μπροστά

Είναι περιπτώσεις που το γεγονός ότι κοιτάμε μόνο μπροστά και το τι έπεται, είναι μάλλον αρνητικό. Γιατί δεν έχουμε πλήρη αντίληψη και δε δίνουμε την σωστή προσοχή στα προηγούμενα. Πολύ χαρακτηριστική περίπτωση η σχέση με τους γονείς. Θεωρούμε δεδομένο ότι υπάρχουν και κουραστικό που ασχολούνται μαζί μας. Όταν έρθει η ώρα και περάσουμε στη θέση τους, μας είναι απόλυτα φυσιολογικό και ξεχωριστό αυτό το γεγονός.
Ακόμα μία περίπτωση είναι το θέμα της ηλικίας. Ενώ πιστεύουμε ότι άνετα μπορούμε να κάνουμε παρέα και να είμαστε μαζί με άτομα 10 χρόνια μικρότερα μας, δυσκολευόμαστε να κάνουμε το ίδιο με 10 χρόνια μεγαλύτερους μας. Ακόμα και 3 χρόνια να είναι μεγαλύτερος ο άλλος σα να μας φαίνεται ότι ανήκει σε άλλη γενιά. Ίσως να μην ισχύουν ακριβώς και σε όλες τις περιπτώσεις αλλά η θεώρηση των πραγμάτων και η αρχή των πάντων γίνεται σύμφωνα με το πότε γεννηθήκαμε εμείς. Εγωκεντρικό μεν, πραγματικό δε.


10 Μαΐου 2017

Ομιλείτε ελληνικά

Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια που διαπίστωνα ότι κάποιες λέξεις τις χρησιμοποιούσα ελαφρώς διαφορετικά από την πραγματική τους σημασία. Κι αυτό γιατί με το που την πρωτοάκουγα, καταλάβαινα το νόημα της από τα συμφραζόμενα και δεν αναζητούσα τη σημασία της στο λεξικό.  Υποθέτω κάπως έτσι αλλοιώθηκε γενικά και η σημασία των λέξεων στο βάθος του χρόνου.
Από αυτό κύλησαν πολλά χρόνια και φτάνουμε στη σημερινή διαπίστωση ότι τα ελληνικά που ακούμε δεν βγάζουν νόημα. Συγκεκριμένα όταν ακούς κάποιον να πάει να εκφράσει μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση, αν προσέξεις θα διαπιστώσεις ότι δε βγάζει κάποιο νόημα. Και συνήθως ακυρώνει αυτό που λέει. Δεν το κάνει επειδή είναι πολιτικός και θέλει να μπερδέψει τον ακροατή, ούτε επειδή είναι δικηγόρος και μιλάει νομικίστικα. Είναι επειδή δεν έμαθε σωστά ελληνικά στο σχολείο και χρησιμοποιεί έτοιμες-προκάτ εκφράσεις που δεν στέκουν συντακτικά. Παρόλαυτα οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε τι λέει γιατί αναγνωρίζουμε τις εκφράσεις και με το που τις ακούμε αντιλαμβανόμαστε τι θέλει να πει. Όπως με την εικόνα του post ένα πράγμα.

19 Απριλίου 2017

Roadtrip στη Βουλγαρία

Λόγω εύκολης πρόσβασης και μικρής πολυπλοκότητας, το κανονίσαμε 3-4 μέρες πριν ξεκινήσουμε. Παρέα 4 ατόμων, φορτώσαμε στο αμάξι τα μπογαλάκια και φύγαμε.
Πρώτη στάση μετά τα σύνορα στο Μελένικο. Όμορφο, γραφικό χωριουδάκι μέσα στη φύση που σου δίνει μια πρόγευση τι είναι η Βουλγαρία. Αξίζει και για μια ημερήσια από τη Θεσσαλονίκη.
Σόφια η υποτιμημένη. Μεγάλες ανοιχτωσιές, πολύ πράσινο, ωραία κτίρια. Εδώ θα περιηγηθείς πολύ στις εκκλησίες τους και καθώς βρισκόμασταν εκεί Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή, ήταν ιδανική φάση. Όπως και στο Βελιγράδι δεν έχει πολλά μουσεία να επισκεφθείς (πλην του Ιστορίας) και έτσι γυμνάζεις τα ποδαράκια σου από το περπάτημα.
Φιλιππούπολη.  Μακάρι να ήταν πιο κοντά μας γιατί μιλάμε για μια από τις ομορφότερες πόλεις στη περιοχή. Τόσο η παλιά πόλη με τα πετρόστρωτα δρομάκια και τα πανέμορφα αρχοντικά όσο και η νεότερη με τον πεζόδρομο της και τις όμορφες επιλογές για καφέ. Ακόμα και το ποτάμι (ο Έβρος) κάτι δίνει.
Και μετά κατηφορίσαμε προς τη Ροδόπη. Εκεί δε σε κερδίζουν τόσο οι πόλεις και τα χωριά όσο η πυκνή ορεινή βλάστηση, τα ποτάμια και πως δένουν όλα αυτά. Στον πηγαιμό συναντάς απομεινάρια από φρούρια και ζωντανά μοναστήρια. Και από τη δική μας πλευρά, στα πομακοχώρια το τοπίο συνεχίζει ενώ προστίθεται και αυτή η αμηχανία για τα αλλιώτικα μέρη.

ΥΓ. Ελάχιστο κόστος σε σχέση με αντίστοιχες μέρες σε Ελλάδα τόσο για φαί, βενζίνη όσο για διαμονή.
ΤΓ 2. Καμιά σχέση η σεμνότητα των ανθρώπων, για παράδειγμα στην Ανάσταση.
ΥΓ 3. Δεν είναι ταξίδι ζωής αλλά αν δεν το κάνεις χάνεις πολλά.
ΥΓ 4. Ωραία φάση το roadtrip. Άντε την επόμενη φορά πιο μακριά και να μην οδηγεί μόνο ο γράφοντας...


10 Απριλίου 2017

Shinny happy people

Όταν κυκλοφορείς στο κέντρο της πόλης, ειδικά ηλιόλουστες μέρες, βλέπεις να σφύζει από ζωή, από ευημερία και ομορφιά. Σα να είσαι σε ένα πανηγύρι χωρίς προβλήματα και αβεβαιότητα. Από τη στιγμή που βρίσκεσαι εκεί, κάθε άλλη συμπεριφορά είναι παράταιρη και γκρινιάρικη. Ας κουβαλάμε αυτά τα χαμόγελα και ας θαμπωνόμαστε από τον εκτυφλωτικό ήλιο.

19 Μαρτίου 2017

This is footlball

Το να γράψω για το χάλι του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι πρώτον μίζερο και δεύτερον αναντίστοιχο με την ύπαρξη των δεκάδων αθλητικών ραδιοφώνων, εφημερίδων και σάιτ. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα παίζουν το ίδιο άθλημα με άλλες χώρες. Και φυσικά δεν είναι όλες οι χώρες αθλητικές και σωστές και μεις χάλια.
Μεσημέρι Κυριακής και έχει στην κρατική Καλλονή - Άρης. Λόγω Άρη κάθομαι και το βλέπω. Αναγκαστικά παράλληλα χαζεύω στο κινητό κλπ κλπ. Φτάνει το τελευταίο δεκάλεπτο και πιστεύω ότι και οι 100 τύποι που πήγαν στη μια κερκίδα του γηπέδου, χόρτασαν από θέατρο, ανυπαρξία φάσεων-ρυθμού και ψευτοτσαμπουκάδων.
Απόγευμα Κυριακής και βρίσκομαι στον σύνδεσμο της Λίβερπουλ για το ματς με την Μάντσεστερ Σίτυ. Τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις γιατί σ' άρεσε το ποδόσφαιρο. Όχι για τα πολλά γκολ και τις επικές προκρίσεις αλλά για τον καταιγιστικό, αθλητικό ρυθμό. Που δεν βρήκες χρόνο να κοιτάξεις ούτε τι ώρα είναι. 

17 Μαρτίου 2017

Καφέ γενιά

Δεν είμαστε μικροί αν και υπάρχει μια συνέχεια στη συμπεριφορά μας από τότε που ήμασταν μικροί. Ίσως δεν ωριμάσαμε τόσο. Τότε ήταν επίτευγμα να βγούμε για καφέ και εκείνος ο σκούρος, πικρός φραπές που έπιναν ξεχώριζε τους μικρούς από τους "φτασμένους".
Χιλιάδες καφέδες μετά και πολλά χρόνια αργότερα, ο καφές έχει γίνει σαν το νερό. Έχει πάψει να είναι σημαντικός σημασιολογικά ενώ από την άλλη πολλές φορές έχει υποκαταστήσει την έννοια της επικοινωνίας. Η συνάντηση με φίλους νοείται μόνο αν πας για καφέ ενώ και η αξία των λεγομένων έχει τη "βαρύτητα του". Μάλλον πρέπει να τον αφήσουμε λίγο στην άκρη...

13 Φεβρουαρίου 2017

Sabbath riff

Κάπου διάβασα ότι η 13 Φλεβάρη είναι η Παγκόσμια Μέρα heavy metal. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια Παγκόσμια Μέρα αλλά αν υπήρχε έπρεπε να ήταν στις 13 Φλεβάρη. Αν ρωτήσεις γιατί, σταμάτα να διαβάζεις και μπες στο popjustice.com ή το thisisrnb.com :@
47 χρόνια πριν ξεκίνησε να χτυπάει το ρολόι αυτής της μουσικής. Και πριν λίγες μέρες η μπάντα που το έβαλε μπροστά σταμάτησε την καριέρα της. Κάποια στιγμή θα συνέβαινε γιατί αποτελείται από ανθρώπους και η ανθρώπινη φύση φθίνει. Αλλά ο ήχος και τα riff θα μείνουν για πάντα. Ακόμα και σε αυτούς που δεν θα το γνωρίζουν, η μουσική κατεύθυνση που ορίστηκε από τους Black Sabbath, θα υπάρχει σε όποιον σκληραίνει τον ήχο του. Σε όποιου το αυτί δεν χάνεται στο θόρυβο αλλά παίρνει τη μελωδία και την πηγαίνει σε άλλα επίπεδα δυναμικής.

ΥΓ Ο Iommi είναι ο αιώνιος riffmaster. Άλλοι έγιναν διάσημοι χάρις σε άλλες ικανότητες αλλά οι εμπνεύσεις του, που αποτυπώθηκαν στα τραγούδια των Sabbath είναι και η ουσία και το νόημα της μουσικής. Αυτό που ξεχωρίζει τη μουσική από τον απλό ρυθμό και την ατμόσφαιρα.
ΥΓ 2. Εμείς riff δεν βγάζουμε παρά (εφήμερες) ατάκες.

11 Ιανουαρίου 2017

Χιονάει

Εδώ και χρόνια γκρινιάζαμε που δεν έκανε δυνατούς χειμώνες στη Θεσσαλονίκη. Που παντού χιόνιζε εκτός από εδώ. Πλέον το βουλώσαμε.
Είτε λόγω ασθενειών είτε λόγω τριτοκοσμικού κράτους δεν το χαρήκαμε τόσο. Ίσως επειδή εδώ και πολύ καιρό οι πολικές θερμοκρασίες μας δυσκολεύουν. Ίσως επειδή δεν είμαστε παιδιά να βγούμε απλά έξω και να παίξουμε χιονοπόλεμο.

10 Ιανουαρίου 2017

Φωτοσοπόστ

 
Αγαπημένη κατηγορία που επανέρχεται όταν έχει κάτι να πει.
  1. Το αυτοκίνητο στο κέντρο ΑΠΛΑ έχει παρκάρει στη διασταύρωση των δύο δρόμων.
  2. Η κυρία στο μηχανάκι με το εντυπωσιακό μαλλί, ροζ τσαντάκι, εφαρμοστό κίτρινο μπλουζάκι και κολλάν μας αποσπά την προσοχή από τον ΟΑΣΘ και τα προβλήματά του.
  3. Μία από τις ινκόγκνιτο εμφανίσεις του Κώστα Καραμανλή, αυτή τη φορά σε θεατρική παράσταση στην πόλη μας.
  4. Οι εκπτώσεις ξεκίνησαν και είναι πραγματικές.

2 Ιανουαρίου 2017

(Then we take) Berlin


Όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις διακοπών σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έτσι και δω δώσαμε βάρος στο να δούμε τις ομορφιές του Βερολίνου. Έλα όμως που φημίζεται για τη νυχτερινή του ζωή. Δεν καταφέραμε πολλά λόγο κούρασης αλλά σε σχέση με τις άλλες φορές κάτι κάναμε.
Ένα θέμα είναι ότι δεν έχει κάποιο κέντρο να το περπατήσεις. Και ακόμα ότι οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Έτσι θέλει να είσαι "επαγγελματίας" για να μη μείνεις πίσω και χάσεις αυτά που θες να δεις. Πάμε στα επιμέρους.

Πολιτισμός - Ιστορία
  • Εκατοντάδες μουσεία και με την αντίστοιχη κάρτα πρέπει σίγουρα να πας στης Περγάμου (και στο Neues): πύλης της Αστάρτης, πύλη της Μιλήτου, πολιτισμοί της Μέσης Ανατολής. Το μάτι εντυπωσιάζεται. Το μυαλό αντιλαμβάνεται πόσα βασίλεια ανέβηκαν και κατέβηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια.
  • Αν είσαι της τέχνης εδώ είσαι. Ξεκινάς με τα βασικά της Αναγέννησης (εγώ πάντως στον Ιερώνυμο Μπος κόλλησα) και μετά πας στη σύγχρονη τέχνη και στις γκαλερί που είναι διάσπαρτες.
  • Το Τείχος. Η θλιβερή ιστορία που έφτασε ως τις μέρες μας. Και συ μέσα από το Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας, το East Side Gallery και το Charlie Checkpoint να προσπαθείς να αντιληφθείς πως λειτουργούσε το πράγμα.
  • Βλέποντας τα εκθέματα και τα μνημεία για τις θηριωδίες των Ναζί αντιλαμβάνεσαι πόσο τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. Ανατριχίλα.

Ζωάρα
  • Χριστούγεννα χωρίς τις αντίστοιχες αγορές με ένα gluhwein στο χέρι και ένα apfel στο άλλο δε γίνεται!
  • Από φαί έχει τα γερμανικά wurst αλλά τα βιετναμέζικα, τα τάι και τα τούρκικα είναι must.
  • Αν είσαι στη βερολινέζικη club φάση θα στηθείς στις ουρές φαντάζομαι. Αν είσαι για kneipfen στο Kreuzberg. Hipster στο Neukolln. Gay στο Schoneberg. Θες να βγεις για ένα ποτό; Σε κάθε γειτονιά.
  • Οι Βερολινέζοι κάνουν ζωάρα. Σε κάθε δρόμο είχε εστιατόριο, μπαράκι κλπ. Τα εμπορικά μαγαζιά άνοιγαν 10-11 και έκλειναν στις 8. 

Παρατηρήσεις
  • Συγκοινωνίες σούπερ. Τιμές ακριβές στο φαγητό, νερό, μετακινήσεις, σουβενίρ, μουσεία. Μια χαρά στα ποτά και στα σούπερ μάρκετ.
  • Από κρύο μια χαρά ήταν. Πάει κι αυτό το παραμύθι.
  • Γενικά πολύ η κατασκευή/ανοικοδόμηση και τα καινούργια κτίρια
  • Ειδικά πολύ το πυροτέχνημα και το ντάμπα-ντούμπα την Πρωτοχρονιά. 

ΥΓ Πέρα από όλα τα άλλα, αυτό που μου αφήνει προσωπικά ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ότι (έστω και προσωρινά) σε κάνει να αλλάζεις λίγο το πως βλέπεις τα πράγματα. Αποστασιοποιείσαι από τη ρουτίνα, καθαρίζεις τη σκέψη σου, αναζωογονείσαι. Μόνο γι αυτά αξίζει να πας ακόμα και σε μέρη που ίσως δεν έχουν κάτι φοβερό και τρομερό.
ΥΓ 2 Διαμονή μόνο σε σπίτια πλέον: τα παιδιά που νοίκιαζαν το δωμάτιο ήταν τόσο καλά λες και ήταν συγγενείς μας.